³äáóëèñÿ çàãàëüí³ çáîðè Àñîö³àö³¿ “Óêðà¿íñüêèé ñîþç ó÷àñíèê³â ÍÑÌÅÏ”

Íà íàðàä³ ÷ëåí³â òà ó÷àñíèê³â ÍÑÌÅÏ îáãîâîðþâàëèñÿ âàæëèâ³ ïèòàííÿ ùîäî ðîçâèòêó òà ðåàë³çàö³¿ çàãàëüíîäåðæàâíèõ ïðîåêò³â, çîêðåìà, ñòîñîâíî ñó÷àñíîãî ñòàíó ïðîåêòó “Åëåêòðîííèé ñòóäåíòñüêèé êâèòîê” òà ï³äâåäåííÿ ï³äñóìê³â åêñïåðèìåíòó ç éîãî óïðîâàäæåííÿ, à òàêîæ íàïðÿì³â ïîäàëüøîãî ðîçâèòêó ÍÑÌÅÏ.

Äæåðåëî: ÍÁÓ